Nieuwe technische mogelijkheden met betrekking tot kunstgrasvelden geven de vereniging de kans gebruik te maken van hetzelfde subsidiebeleid als de andere verenigingen. Het eerdere besluit deze vereniging uit te sluiten is daarom voor hen ter discussie gekomen. B&W houden vast aan genomen besluiten, net als sommige politieke fracties. Eén fractie wil dat er een open debat wordt gevoerd over de veranderende omstandigheden en het voorstel van de vereniging meewegen. Een eerste mogelijkheid daartoe is het agenderen van ingekomen stuk nummer 24, de brief van B&W aan de vereniging.

Het levert een schimmig politiek schouwspel op met een onduidelijke uitkomst. Dit gebeurt er in de raadsvergadering:


"Voorzitter, wij willen de categorie van brief nummer 24 wijzigen van D naar C."

Met deze woorden denkt het dit raadslid veel goeds te doen. Zij komt immers op voor de belangen van de vereniging die geen bruidsschat meekrijgt in ruil voor zelfstandig onderhoud.


"U wilt de categorie van brief nummer 24 wijzigen van D naar C. Is iedereen het daar mee eens?"

Een ander raadslid veert op. Hij meent dat de afwijzing van het college terecht is. Hij heeft geen behoefte daar in de openbaarheid nog eens over te debatteren.


“Voorzitter, de brief betreft een antwoord van B&W op een ingekomen stuk uit categorie B. Daarom vind ik dat we de categorie nu niet kunnen wijzigen."

De truc werkt. De burgemeester stelt vast dat voor deze vraag nog geen procedure voorhanden is. Daarom stelt zij voor de vraag door te verwijzen naar het presidium, alwaar bepaald kan worden of een andere categorie kan worden toegekend.


“De categoriewijziging van brief nummer 24 wordt geagendeerd voor het presidium”

Een nietszeggend besluit, dat alle betrokkenen in vertwijfeling achter laat. Met de verwijzing naar de procedure verdwijnt ook het politieke debat achter de deuren van het presidium.


Iedereen verliest in dit onnavolgbare politieke schouwspel.


Het raadslid verliest al bij het taalgebruik. Door het verzoek te technisch te formuleren (wijzigen categorie) geeft zij ruimte aan anderen om het technisch te houden. En dat gebeurt dan ook. Een volgende formulering laat die ruimte niet:

Voorzitter, brief nummer 24 handelt over de reactie van het college op het ingediende voorstel van vereniging x. Wij constateren dat het college het voorstel heeft afgewezen onder verwijzing naar het oorspronkelijke besluit. Wij zijn van mening dit nieuwe voorstel wel zou kunnen passen in het oorspronkelijke besluit en hebben behoefte dit met de betrokkenen en de raad te onderzoeken. Daarom verzoeken wij de brief te agenderen voor de raad, zodat het presidium een procedurevoorstel kan maken om hierover een publiek debat te voeren.

Door het voorstel zo te brengen snapt het publiek wat er gebeurt en zullen andere sprekers en de voorzitter op de inhoud reageren.


Het tweede raadslid verliest ook. De technische truc is doorzichtig. Daarmee geeft hij eigenlijk aan geen boodschap te hebben aan de belangen van de vereniging. Hij mist daardoor de kans om zijn argumenten over het voetlicht te brengen en respect te kweken voor zijn standpunt.


De burgemeester, die als voorzitter van de raad, een 'vertaalslag' kan maken verzuimt dit en verliest daarom ook. Zij is hardop aan het meedenken over de techniek van de afdoening van stukken. De toeschouwer kan het idee krijgen dat zij niet goed op de hoogte is van de regels.

De conclusie van de burgemeester [dat het een nieuwe situatie is] is onjuist en overbodig. Categorie B betekent dat de raad het stuk gaat agenderen. Het stuk gaat dus per definitie naar de betreffende commissie (in dit geval het presidium) om dat te regelen. Zij had er goed aan gedaan de griffier te raadplegen.


Uiteindelijk verliest de gemeenteraad als geheel. Met zijn onnavolgbare en technische wijze van vergaderen wordt een belangrijke maatschappelijke, en dus politieke, kwestie wellicht nooit geagendeerd. En zal geen inwoner precies weten hoe het uiteindelijke besluit tot stand is gekomen.


 

Deze kwestie laat de valkuil zien van een gemeenteraad die zich als saamhorige raad opstelt. De raad kiest ervoor de rijen naar buiten toe te sluiten en de strijd te laten voor wat die is. Dat biedt kansen om goed over zichzelf na te denken (zie de vraagtekens bij de procedure van de burgemeester) en heeft als valkuil dat het debat afvlakt en niet meer gaat over zaken die maatschappelijk van groot gewicht worden geacht (zie de focus op de procedure en de neiging de strijd naar de coulissen te verplaatsen).

Meer weten?

Lees het essay ‘Gemeenteraden positioneren, van professionaliseren naar politiseren’ – NSoB (Martin Schulz, Paul Frissen, Jorgen Schram)

https://www.raadsleden.nl/actueel/nieuws/raadsleden-moeten-politiseren-niet-professionaliseren

Of kom op 2 november naar Assen en woon de workshop Gemeenteraden Positioneren bij. https://www.raadsleden.nl/actueel/agenda/raad-op-zaterdag-assen