Trudy Veninga in gesprek met Meindert Fennema over Dorpspolitiek

Ik werd met mijn neus op de feiten gedrukt. Zoveel jaar politiek had mij –dacht ik- gehard. Ik dacht dat het me niets meer deed, dat gedrag van mensen die, zodra ze jou zien beginnen te fulmineren over de politiek of over een eigen ervaring met het gemeentelijk apparaat. Alsof je op een knop drukt op het moment dat ze zich realiseren dat er een politicus voor hun neus staat. Ik dacht dat ik me daar tegen gewapend had, totdat iemand doorvroeg naar wat dat voor mij betekende en ik in huilen uitbarstte. Het was ook het moment dat ik inzag dat ik iets anders moest doen. Dat inzicht wil ik graag met je delen.

In mijn politieke loopbaan voor een partij met veel dieptepunten, en soms een hoogtepunt, heb ik voortdurend meegemaakt dat ik frustratie over me heen kreeg. Waar ik ook was: in winkels, op feestjes en partijen, op recepties, in sportkantines.

Je moet de boer op in dit vak, om goed te doen ben afhankelijk van je netwerk, om het te kùnnen doen ben je afhankelijk van stemmen. Je wilt je luisterend opstellen naar de mensen en horen wat hen beweegt. Dat is de reden waarom je jezelf kenbaar maakt als politicus.  (Tenminste, in de tijd dat men je nog niet kent. Daarna hoeft dat niet meer. Je wordt herkend.)

Gesprekken volgen hetzelfde patroon: Oh, wat leuk dat je dat doet. Of interessant. Of boeiend. En vervolgens ontstaat DE mening over DE politiek. Of over DE partij. Over de politieke spelletjes, over dat het niks voor mij (die persoon dus) zou zijn. Maar wel heel veel commentaar en heel veel mening.

Ergerlijk. Pijnlijk. Vervelend. Toch ook begrijpelijk, want tja …

De uitwassen krijgen het podium: de corrupten, de luiaards, de verliezers, de niet-integeren, de plucheplakker, de zelfverrijkers.

Gesprekken gaan dus (?) bijna alleen maar over die vuile kant van de politiek. Hoe moeilijk is het om dat dan niet op jezelf te betrekken? Om niet in de verdediging te schieten. Je wordt aangesproken op politieke spelletjes, terwijl jij gewoon je werk probeert te doen. Terwijl je het ook niet ook niet eens bent met diegenen die er een potje van maken. Ik worstelde er mee. Mij raakt het dus wel.

Dat leerde ik toen ik in huilen uitbarstte. Dat was niet leuk, maar wel leerzaam. Ik ging zoeken naar een weg om gesprekken op andere manieren te voeren. In plaats van nog meer te luisteren en me te ergeren, ging ik mee in de zorgen van de mensen. Ik leefde me in en toonde begrip. Daarna vroeg ik ze naar hun oplossingen. Ik vroeg ze om advies. 

Het leek een tegennatuurlijke actie, maar het hielp enorm. De gesprekken werden positiever, persoonlijker, de maatschappelijke betrokkenheid van de mensen zelf kwam meer boven. Er ontstond meer respect over en weer. En als politicus kon ik met de verkregen oplossingen iets gaan doen.



De les “Vraag advies” is één van de 12 lessen die ik gedestilleerd heb uit mijn eigen loopbaan. Opgedaan na pijnlijke ervaringen. Een tweede les leerde ik in het zwembad, waar ik geconfronteerd werd met mijn eigen gedrag. Sommige lessen heb ik opgetekend uit verhalen van deelnemers uit mijn 10-jarige trainings- en coachingspraktijk. In de online workshop Politiek zonder spelletjes kun je jouw verhaal kwijt, of niet -  als je dat niet wilt. Je deelt mee in de tips van mij en de andere deelnemers. En je maakt kennis met de 12 lessen, die je in staat stellen je doelen in de politiek te halen zonder politieke spelletjes. Na afloop krijg je een verslag.

Ben je daarna een volleerd politicus? Nee, daarvoor is meer oefening nodig. (Doe ik natuurlijk ook graag 😊) Maar je hebt wel een houvast, waarmee je aan de slag kunt.

Doe je mee? Voor de prijs hoef je het niet te laten: 15 euro.

Je kunt kiezen uit een avondsessie komende maandag 31 augustus van 19.30-21.30 uur of de lunchsessie op woensdag 9 september van 11.30 – 13.30 uur. Online, via Zoom. Aarzel niet, en geef je op. Gewoon een reply met naam, volledig adres en telefoonnummer.

En hier vind het op deze site: Link naar workshop-politiek-zonder-spelletjes (dan zie je ook direct wat anderen ervan vonden)




De meneer op de foto is Meindert Fennema, voor wiens passie ik veel bewondering heb. Hij fulmineert, zeker, maar hij heeft ook oplossingen. Hij schreef het samen met Martijn Bolkestein op in het boek: Dorpspolitiek - waar is het lokale gezag?