Het is vrijdagmorgen. In mijn tijd als raadslid en wethouder stoomde ik op deze morgen vaak nog na van de raadsvergadering van de avond ervoor. Vandaag ook een beetje. Na de twitterexplosie over het vertrek van #Buma en de raadsvergadering die ik bijwoonde in de gemeente Waterland.

Werken in de lokale politiek is soms meer een manier van zijn, dan een manier van doen. Het kan je opslokken. Je werk is ongeveer gelijk aan je dagelijkse woonomgeving. Waar je komt, en met wie je spreekt: het gaat over politiek. Op elk tijdstip van de dag. Ook bij activiteiten buitenshuis gaan je gedachten zomaar naar de politieke agenda omdat bij alles wat je ziet je de verbinding maakt met politieke onderwerpen. Het is moeilijk om iets niet politiek te maken.

Hoe kom je los van politiek?

Tot rust komen doet iedereen op zijn eigen manier. Loskomen is echt iets anders. Los komen betekent dat je gedachtes loslaat, en nieuwe toelaat. Zo ontstaan nieuwe idee├źn. Een andere blik.

Een blik die er toe kan leiden dat je een ander inzicht ineens wel begrijpt. Of nieuwe wegen ziet hoe je samen kunt optrekken in de raad. De raadsleden van Waterland wens ik het toe. Zij gingen gisteren zeker los, maar ze kwamen niet los. Van hun eigen standpunt. Het al dan niet invoeren van spreektijden leverde een venijnige publieke discussie op, politiek helaas onwaardig. Als ieder lid uit zijn loopgraaf stapt en niemand een politieke discussie van dit onderwerp maakt kan worden gewerkt aan een gemeenschappelijke werkwijze waarin iedere fractie recht gedaan wordt. Achter de schermen.

Inwoners verwachten dat.


Over het wel of niet politiek maken van onderwerpen en hoe de raad hiermee kan dealen komt later meer.