Welkom bij De Politieke School

Maar de begroting is toch al achter de rug? Klopt helemaal, maar in deze maand worden de verkiezingsprogramma’s van de landelijke politieke partijen vastgesteld. Dus vliegen de amendementen (en vragen daarover) mij weer om de oren. Binnen de politieke partijen zijn hoopjes mensen er druk mee om het verkiezingsprogramma bij te stellen of uit te breiden. Ik sprak een afdelingsvoorzitter die er een week voor vrij had genomen. Bij één partij hebben ze zelfs een training amendement schrijven uitgeschreven voor de leden. Slim.

Afijn, gisterenavond zat ik zo’n ALV bij. We bespraken van die amendementen die één woordje aan de tekst veranderen. Het lijkt niets, toch kan een plan dan acceptabeler worden. Het gaat om woorden, soms om letters. Wij, politici, kunnen er hele lange debatten over voeren. Prachtig! Allemaal in de hoop dat alles straks anders wordt.

Op het zogenaamde partijcongres worden de amendementen ingediend en verdedigd. En dan wordt er over gestemd. Pas als de meerderheid voor is, is de tekstwijziging een feit. Ik hoop dat deze club het beter doen als ik indertijd.

Ooit verdedigde ik namelijk zelf een resolutie op een partijcongres. Het werd een fiasco.

De opgestelde resolutie vanuit de vrouwenafdeling moest natuurlijk worden verdedigd. Nou, dat zou ik wel even doen. Ik snapte waar het om ging, want ik had er aan meegeschreven. Ik vond het wel logisch en ik durfde dat wel. Klaar.

Niet meer aan gedacht tot de dag van het congres. Geen overleg meer gehad, geen voorbereiding. Het amendement was zo goed opgesteld (…) dat ik de glorie al voor me zag! Shinen, op het partijcongres. Gaaf hoor.

Toen was ik aan de beurt. Zo langzamerhand was ik al wel een beetje zenuwachtig geworden. Er stond een klok af te tikken, en ik kreeg maar een minuut. Ik zag dat de voorzitter ongelofelijk streng was. Dat had ik allemaal niet verwacht. Maar ja, stelde ik mezelf gerust: het zou mij toch wel lukken? Ik wist immers waarom het ging … Het liep dus anders.

‘Ineens’ was ik aan de beurt. Ik snelde van mijn plaats. De microfoon vond ik niet zo snel. Ik zag de aftikkende tijd. Een moment van paniek, terwijl de tijd al liep. Mijn glorieuze tekst verdween uit mijn hoofd en ik veranderde in een haperend en stamelend partijlid. Oef. Ik kreeg nog een vraag, die voelde als een sneer, en ik kreeg het niet goed beantwoord. 

Tijd voorbij. Resolutie weggestemd. 

Ontgoocheld overzag ik het ‘slagveld’. Ik voelde me verslagen. In een minuut tijd. Al het werk voor niets. Omdat ik dus toch hakkelde. Omdat ik het toch niet zo goed wist. Omdat ik er te gemakkelijk over gedacht had. Ai-ai-ai. Het terechte mopperen van mijn ‘achterban’ wilde ik liever niet horen. Maar ze hadden wel gelijk: je had moeten overleggen, moeten oefenen met argumenteren, moeten lobbyen. 

Achteraf had ik natuurlijk ook nog die neiging om te denken dat anderen iets hadden kunnen doen. Ze hadden mij kunnen begeleiden bijvoorbeeld. De anderen hadden ook op moeten letten. Ze hadden dit … Ze hadden dat … Het is altijd wel lekker om te denken dat het aan anderen ligt. Inmiddels weet ik natuurlijk wel beter.

Aan de meeste situaties die niet lekker lopen heb je zelf ook een aandeel. Het is alleen zo verrekte lastig om het te erkennen. Want tja, dan moet je er ook iets aan doen. Hoe doe jij dat?

Lukt het jou soms ook niet om een motie of een amendement er door heen te krijgen? Krijg je de argumenten niet helder over het voetlicht? Stemmen mensen om procedurele redenen tegen? Is er een woord of een zin die de boodschap net niet passend maakt voor de ander?

Het devies is dat je je voorbereidt. En dat houdt in dat je overlegt, oefent en lobbyt.

En dus niet dat je al je tijd steekt in het schaven aan je eigen tekst.

Politiek draait om meerderheden en vrienden maken. Anderen moeten dus weten waar je mee bezig bent, anders krijg je geen draagvlak.

Dat is de les.

Ik leerde het. En geloof me, het heeft best even geduurd voordat ik frank en vrij mijn agenda besprak met anderen. Maar ik weet dat het werkt, ook voor jou en ook in jouw situatie. En je kunt het leren.

Wil je kennismaken met andere lessen?

Op 26 november is er weer een workshop politiek zonder spelletjes. Het is een kennismakingsworkshop met strategieën om overeind te blijven in het politieke spel en onverstoorbaar te blijven werken aan je doelen. In de workshop maak ik de zwarte kant van politiek bespreekbaar aan de hand van de casussen die de deelnemers inbrengen. We wisselen ervaringen uit. Ik vertel over mijn ervaringen en mijn missers. Ik neem je mee in mijn optimisme en geef je 12 praktische lessen, die je morgen kunt toepassen.

Zodat je wel resultaten boekt 😊

Het duurt 2 uur en het is online. Het kost slechts 15 euro. Ik verwelkom je graag.  

Link naar de workshop