Ze komt er weer bekaaid vanaf, het CDA. Voor het 'draaien' in het standpunt over de asielprocedures. Het is niet goed of het deugt niet. Het stoort me. De manier waarop de pers met een draaiend standpunt omgaat. Het stoort me omdat de ene dag het vasthouden aan een standpunt wordt veroordeeld, en de volgende dag juist het draaien. En ondertussen kraait het ene nieuwsmedium na het andere na, en wordt het wantrouwen via berichtgeving gevoed. Je zult maar politicus zijn en moeten dealen moeilijke dilemma's.

 

Steen en been wordt er geklaagd dat politieke partijen, welke dan ook, vastgeroeste standpunten innemen. Dat ze niet luisteren. Dat ze niet meebewegen. Dat ze werkelijk nooit eens hun standpunt bijstellen, welke argumenten ze ook aangedragen krijgen.

 

Nu is er, in een ongelofelijke lastige kwestie, een partij tot voortschrijdend inzicht gekomen. De woordvoerder heeft uitgelegd wat haar daartoe bewogen heeft. En wat gebeurt er? Ze wordt tot op het bot afgebrand.

 

Foei! Een partij verandert van standpunt.

 

Daar moet iets achter zitten. Dat kan toch niet gewoon voortschrijdend inzicht zijn? 

 

Trouw maakte het vanmorgen helemaal bont met te stellen dat de partij zich voegt naar haar achterban en daarmee het kabinet in gevaar brengt.

 

Hallo Trouw, is dat niet precies de waarde van een politieke partijlidmaatschap? Is dat nu zelfs niet exact de waarde van de democratie? Gaat het er juist niet om dat we van politici verwachten dat ze inspelen op de maatschappelijke vraagstukken? Dat ze dilemma's van alle kanten bekijken? Belangen afwegen? En daarna tot een standpunt komen?

 

Bij deze partij hebben we dit proces voltrokken zien worden. Ik zou zeggen: petje af!

Een partij die slechts vasthoudt aan het regeerakkoord, niet bereid is om haar eigen standpunt en/of het gesloten compromis onder de loep wil nemen bij een hoog oplopend probleem, is geen knip voor de neus waard.