Er zijn talloze motivaties denkbaar waarom mensen raadslid willen zijn. Onvrede met de gang van zaken in dorp of straat is een veelgehoorde motivatie. Ook het idealisme om de wereld willen verbeteren is er een. Ik ken zelfs iemand die van jongst af aan burgemeester wilde worden, en daarom een politieke partij opzocht. Het mooiste is het als de drijfveren van een actief gemeenteraadslid completerend zijn aan zijn persoonlijke passie of zijn beroep. Een prachtvoorbeeld hiervan was een radio-interview met een huisarts in het Belgische Charleroi.

 

Het ging over een jonge vrouwelijke huisarts die werkzaam is in een centrum dat gratis gezondheidsdiensten aanbiedt aan inwoners van de stad. Het gezondheidscentrum is opgericht door de socialistische politieke partij PTB, vergelijkbaar met ‘onze’ SP, vanuit de overtuiging dat mensen recht hebben op gezondheidszorg. De arts vertelde dat ze gedreven was om haar vak in dit centrum uit te oefenen, zodat ze zich nuttig kon maken in deze armlastige stad. Tot zover: een dame met een idealistische ambitie. Ze zet haar talent in om mensen te helpen. Heel mooi.

 

Toen begon ze over de gemeenteraad. Ze zei zelfs dat ze het een zegen vond dat ze gekozen was. De verhalen van haar patiënten over misstanden in de huisvesting hadden haar gemotiveerd zich verkiesbaar te stellen. Ze legde uit dat sommige het zich wel konden veroorloven een huis te kopen, maar niet om het te onderhouden. Ze vertelde over de leefomstandigheden van een van haar patiënten in een appartement van een huisjesmelker, één van de vele schrijnende verhalen uit haar praktijk. De slechte huisvesting, in combinatie met de armoede, leidt tot allerlei problemen met de gezondheid van de mensen.

 

Voor deze huisarts waren de slechte woonomstandigheden en de gevolgen daarvan een hele concrete aanleiding om zich verkiesbaar te stellen voor de gemeenteraad. Aan de gezondheid van mensen kan ze als arts bijdragen, aan betere huisvesting via het openbaar bestuur. Door haar werk als arts kreeg ze kennis van misstanden, door haar gemeenteraadslidmaatschap kan ze bijdragen aan het verbeteren van de misstanden, en zo draagt ze via een omweg ook weer bij in de gezondheid van haar patiënten. Het moet een gelukkige vrouw zijn – dacht ik- die haar talent, haar deskundigheid en haar passie zo completerend kan uitoefenen. De cirkel is rond!

 

Een link naar het interview tref je hier, even doorscrollen naar de uitzending van donderdag